Monday, December 24, 2012

فریاد بی صدای یک ماهیگیر - بزار بگن وطن فروشه


فریاد بی صدای یک ماهیگیر  - بزار بگن وطن فروشه

ناله های صدام به هوا بلند شد ولی شنونده ای نداشت تنها راهم سکوت اجباری بود . فریاد یک مرد رو هیچ وقت کسی جلوی اون نمی تونه بگیره  میگن صوت همیشه تو هوا باقی می مونه این به این معنیه که خدا دائم داره صدای فریاد انسان هارو گوش میده پس صدای فریاد های من هم شنونده ای داره. . .

تنها شنونده ای که هیچ وقت زود قضاوت نمی کنه و همیشه هوای بنده هاشو داره . . .

تمام زحماتی که تو ایران کشیدمو حذف کردند ، من هیچ وقت فراموش نمی کنم که مملکتم چه بلا های که سرم نیورد زندگیمو فیلتر کرد افسردگی بهم بخشید و تمام آزادی هامو از من گرفت و مثل یه کبوتر تمام پر های بالهای منو کشیدند تا نتونم پرواز کنم ولی نمی دونستند که این پرها دباره رشد خواهند کرد ، مثل الان که من با اون بالهای جدید پرواز کردم. . . .

فکر می کنید اینقدر پرم که الان بد مملکتمو می گم نه دیگه ایران برام مهم نیست من دیگه دارم اقامت یه کشور دیگه رو می گیرم و برایی همیشه اون شناسنامه های ایرانیمو دور میریزم حتی یادگرانی نگه نمی دارم زبان فاسیمو عوض می کنم و از صفر برای کشور جدیدم فعالیت می کنم تا کشور جدیدم بهم افتخار کنه که یه مهاجر داره قسمت کوچیکی از فرهنگ اونو می سازه . . .

همیشه یه دوست داشتم بهم می گفت ، ابی نگو کشورم برام چیکار کرده بگو برای کشورم چیکار کردم . ..

خوب من در جواب می گم من هر کاری که از دستم بر اومد برای کشورم انجام دادم ولی کشوری حتی اندازه یه پوس پیازم به من بها نداد . . .

بزار بگن ابی فیشر وطن فروش بوده من دیگه حتی به اندازه پوس پیاز هم برام مهم نیست که ایران چی بود و کجا بود بزار باسرنوشت خودش تنها بمونه به هر حال یه اتفاقی می افته ولی اصلا برای من راه بر گشتی نیست .

من امشب خیلی حالم خرابه یه جزیرم که دورم سرابه من ابی هستم اون جونی که از جامعه خودش رونده شد و تنها خاطرات زندگیشو فیلتر کردند تا شاید مردمانش فراموش کنن که ابی کی بود . . .

من هم به نثل های بعد از خودم هیچوقت نمی گم که کی بودم و از کجا اومد و هیچ وقت روی نقشه به فرزندانم نشون نمی دم که نیاکانش از کدوم سرزمین برای همیشه مهاجرت کردند

ارادتمند شما ابی فیشر
 

1 comment:

  1. ابی جان هر کجا هستی سالم و سعادتمند باشی. آسمون همه جا بری فقط یک رنگه کاکو 14 سال مقیم کانادا بودم برگشتم شیراز. بشر جاهله، ازش انتظار زیاد نداشته باش. از اونوریام فقط بی تفاوتی می بینی اما دیلیتت نمی کنن قبول دارم. جهالت ما بعضی جاها نفرت انگیزه تو ایران. دلتو بده دست خدا و برای اون برو جلو هر جا که بری هر کشوری، تا اونو قبول داشته باشی و تمرکزت رو زیبایی هایی باشه که آفریده همین طبیعت و همین بشر و همین زن...آخ کاشکی الان دو هزار سال پیش بود همه تو صلح تو طبیعت زندگی می کردیم...تا رو اینا تمرکز کنی همیشه آزاده ای و همیشه انسانی وارسته. من همیشه همه زحماتتو خوندم. در سکوت خیلیها به این خوبی بلاعوضت که شادی و شور کودک درونت رو با کودک پاک درون همه ما قسمت کردی برامون خیلی عزیزه. شاید همه خفه باشن فقط مصرف کنن عقاید اونایی که شمع میشن و میسوزن تا بقیه بخندن، اما بدون یه چند نفری هم رفیق ناشناس خاموش داری که همیشه دوست دارن. و می فهمن.
    منم امشب از حال و هوات گریه انسانیت کردم.

    ReplyDelete